﷽
•إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنْتَقِمُونَ•
⭕️ میراثدارانِ سجدهٔ انتقام؛
✍ مصطفی محجوب
🔹گفته اند امام بر سرِ سفره بود که پیکی از کوفه به مدینه رسید و سرِ عبیدالله بن زیادِ ملعون را نزد ایشان آورد. امام فرمود: «آنگاه که مرا در کوفه، به مجلس ابن زیاد آوردند، او طعام میخورد و سرِ بریدهٔ پدرم در کنارش بود. آنجا گفتم: خدایا! مرا نمیران تا سرِ ابن زیاد را به وقتِ طعام خوردن پیش من آورند. خدا را حمد میکنم که دعایم را اجابت فرمود.»
🔻سپس به سجده افتاد و فرمود:
«الحمدُ للهِ الَّذی أَدرَکَ لی ثاری مِن عَدُوّی، وَ جَزَی اللّهُ المُختارَ خَیراً»؛
یعنی: خدا را شکر که انتقامِ خونم را از دشمنم گرفت و خداوند به #مختار، جزای خیر عنایت کند.
🔹آری، سیدالساجدین را به سجدههای عاشقانه و طولانی با پروردگارش میشناختند؛ اما این بار، جنسِ این سجده شاید با همهٔ آن سجدهها تفاوت داشت؛ سجدهای از جنسِ شکر برای انتقام!
🔹 و چه قدر موضوعِ انتقامِ قاتلانِ اباعبدالله الحسین علیهالسلام برای اهلبیت مهم بود که مختار را به خاطر تحققِ آن میستودند؛ چنان که امام باقر علیهالسلام نیز وقتی با فرزندِ مختار مواجه شد و او را شناخت، از پدرش به نیکی یاد کرد و کارش را ستود — ستایشی که هیچ #مؤیدی بالاتر از آن برای یک مجاهدِ صادق نیست.
📚 علامهٔ بزرگ، میرزا محمدتقی شوشتری، در قاموسالرجال (ج۱۰، ص۷) این روایت را ثبت کرده است؛ سندی که در میان رجالیان شیعه، اعتباری کمتکرار دارد.
✅ و اکنون، در عصرِ غیبتِ ولیِّ خدا…
🔹 وقتی ملتِ ایرانِ اسلامی، خونِ پاکِ نائبِ امامِ زمان را #فریاد میزند — آن خونِ گرانبهایی که در روزِ شهادت و تشییعِ پیکرِ پاکش، خیابانهای کشور را به عزا تبدیل کرد — این فریاد، ادامهٔ همان سجده است؛
▫️فریادی که عقلِ #عاشورایی بر آن صحّه گذاشته است؛
▫️فریادی که قلبِ امام سجاد علیهالسلام با آن سجده، #امضایش کرد؛
▫️فریادی که امام باقر علیهالسلام با ستایشِ مختار، مُهرِ #تأیید بر آن زد.
‼️ و عجیب است اگر امروز، برخی چهرههای سرشناس، این فریاد را «ضدِّ عقلانی»، «خشونتزا» و «بر خلافِ سیرهٔ اهلبیت» بخوانند…!
🔹هر دو جریان — آن روز و امروز — جریانِ واحدِ #حقطلبیاند؛ تفاوتی نیست جز اینکه آن روز، امام به «سجده افتاد» و امروز، «ملت به پا خاسته» است.
🔹 اهلبیت علیهمالسلام از ما طلبکارِ انتقاماند، نه طلبکارِ آرامش؛ و ما امروز، میراثدارِ همان سجدهٔ بهیادماندنیایم؛ سجدهای که از خونِ شهید، بیدارتر بود.